kilia_gtoulΕίναι αρκετά συχνή η εικόνα πρωταθλητών του bodybuilding με μεγάλη προπέτεια της κοιλιάς.
Υπάρχουν διάφοροι μηχανισμοί μέσω των οποίων προκαλείται αυτό το φαινόμενο.

Όπως είναι γνωστό, η αυξητική ορμόνη μέσω της σωματομεδίνης C (αυξητικός παράγοντας της ινσουλίνης -IGF1) προκαλεί υπερτροφία όχι μόνο των μυών αλλά και των σπλάχνων του σώματος και των μαλακών μορίων (χείλη, αυτιά, γλώσσα, ούλα).

Τα σπλάχνα (στομάχι, λεπτό, παχύ έντερο, νεφροί) διαθέτουν μεγάλο αριθμό υποδοχέων IGF-1, γεγονός που θα οδηγήσει σε διόγκωσή τους.

Η επίδραση αυτή δεν είναι άμεση, είναι δοσοεξαρτώμενη και χρονοεξαρτώμενη, συνεπώς η κατάχρηση της αυξητικής ορμόνης για παρατεταμένη χρονική περίοδο δημιουργεί τη χαρακτηριστική προπέτεια της κοιλιάς.

Η συσσώρευση του σπλαχνικού λίπους τόσο ανάμεσα στα όργανα της κοιλιάς, όσο και στο επίπλουν.

Το επίπλουν είναι ένας υμένας από περιτόναιο που περιβάλλει τα ενδοκοιλιακά σπλάχνα και σχηματίζει πτυχές και κολπώματα μεταξύ των οργάνων της κοιλιάς (περιτοναϊκή κοιλότητα).

Η συσσώρευση λίπους οφείλεται κυρίως στην αντίσταση στην ινσουλίνη.

Αυτή είναι μια κοινή παρενέργεια της χρήσης αυξητικής ορμόνης και ινσουλίνης.

Η αντίσταση στην ινσουλίνη είναι η ανικανότητα του οργανισμού να ανταποκριθεί σωστά στο μεταβολισμό της ινσουλίνης, οδηγώντας σ’ ένα φαύλο κύκλο υπεργλυκαιμίας, υπερισουλιναιμίας και σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ.
Ως γνωστόν, η χρόνια χρήση αυξητικής ορμόνης προκαλεί ελάττωση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη, με αποτέλεσμα μια συνεχώς αυξανόμενη ανάγκη για ινσουλίνη, που κάποια στιγμή υπερβαίνει την ικανότητα του οργανισμού για σωστή ρύθμιση.

Στην περίπτωση αυτή απαιτούνται φάρμακα (μετφορμίνη), που κάνουν τους κυτταρικούς υποδοχείς πιο δεκτικούς στην ινσουλίνη, ελαττώνοντας έτσι την αντίσταση στην ινσουλίνη.

Ενώ η λιπολυτική δράση της αυξητικής ορμόνης είναι γενικά αρκετά ισχυρή για να εξουδετερώσει την αρνητική επίδραση της αντίστασης στην ινσουλίνη στα λιπώδη κύτταρα του υποδόριου, δεν έχει την ίδια θετική επίδραση στις αποθήκες σπλαχνικού λίπους.

Ο βαθμός στον οποίο ο συνδυασμός αυξητικής ορμόνης και ινσουλίνης θα οδηγήσουν σε κοιλιακή διάταση, διαφέρει από άτομο σε άτομο.

Παράγοντες όπως το είδος της διατροφής, η καρδιαγγειακή άσκηση, η συχνότητα των προπονήσεων με βάρη, ο τύπος της ινσουλίνης που χρησιμοποιείται και τα συμπληρώματα μπορούν να επηρεάσουν την ευαισθησία στην ινσουλίνη και επομένως την πιθανότητα ανάπτυξης σπλαχνικού λίπους.

Η ινσουλίνη παρεμβαίνει στην ισορροπία ηλεκτρολυτών αυξάνοντας την κατακράτηση νατρίου και νερού.
Αυτή η κατακράτηση νερού δεν συμβαίνει μόνο στο υποδόριο, αλλά σε ολόκληρο το σώμα, γι’ αυτό και πολλοί εμφανίζουν «πρήξιμο» στην κοιλιά μετά την ένεση, ειδικά με τακτική χρήση ινσουλίνης.
Το φαινόμενο αυτό είναι παροδικό και υποχωρεί με τη διακοπή της χρήσης.

Η κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων τροφής.
Το πεπτικό σύστημα, όσο διογκωμένα να είναι τα σπλάχνα, έχει μια συγκεκριμένη ικανότητα πέψης της τροφής.
Συνεπώς όσο μεγαλύτερες ποσότητες τροφής καταναλώνονται, τόσο πιο δυσχερής γίνεται η αφομοίωσή τους, με αποτέλεσμα τη διάταση του εντέρου.

Η χρόνια χρήση ΑΑΣ σε μορφή ταμπλέτας, κορτιζόνης και μη στεροειδών φαρμάκων (ασπιρίνης, μη στεροειδών αναλγητικών) ελαττώνει και τροποποιεί τη λειτουργία της φυσιολογικής εντερικής χλωρίδας.

Η μεταβολή αυτή διαταράσσει την ομαλή λειτουργία του εντέρου και προκαλεί δυσκοιλιότητα, υπερπαραγωγή αερίων και διάταση της κοιλιάς.

Πεπτικές διαταραχές όπως η δυσανεξία στη γλουτένη ή στη λακτόζη που οδηγούν σε υπερπαραγωγή αερίων στο έντερο, λόγω της ανεπάρκειας πέψης των παραπάνω ουσιών.

Ανεπαρκής πρόσληψη φυτικών ινών.
Η υπερβολική πρόσληψη κόκκινου κρέατος επιβαρύνει το παχύ έντερο-κόλον, το όποιο φλεγμαίνει από τις τοξίνες.
Προκειμένου να διευκολύνουμε τη διαδικασία πέψης και αφομοίωσης από το γαστρεντερικό σωλήνα, είναι απαραίτητη η καθημερινή κατανάλωση λαχανικών και φρούτων πλούσια σε φυτικές ίνες, που διευκολύνουν τον εντερικό περισταλτισμό, αποτρέπουν τη δυσκοιλιότητα και τη διάταση του εντέρου.

Η αποδυνάμωση του εγκάρσιου κοιλιακού μυ.
Ο εγκάρσιος κοιλιακός μυς εκφύεται από την οσφυονωτιαία περιτονία, τις έξι τελευταίες πλευρές, την λαγόνιο ακρολοφία, το βουβωνικό σύνδεσμο και καταφύεται στην λευκή γραμμή με την απονεύρωση του.
Βρίσκεται κάτω από τον έσω λοξό και ορθό κοιλιακό μυ.

Η δράση του εγκάρσιου κοιλιακού συμβάλλει στον έλεγχο της ευστάθειας του σώματος, στη στροφή και κάμψη του κορµού, στην υποστήριξη του κοιλιακού τοιχώµατος και στην παραγωγή της ενδοκοιλιακής πίεσης.

Ο εγκάρσιος κοιλιακός συσπάται πριν από τους άλλους μυς του σώματος και δημιουργεί τη βάση για την κίνηση του σώματος.

Η σύσπασή του δημιουργεί ένα άκαμπτο κύλινδρο λόγω της θέσης του και του σχήματος στεφάνης, κινητοποιεί τη θωρακοσφυϊκή περιτονία και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης.

Λειτουργεί δηλαδή σαν µια ζώνη γύρω από τη μέση, συγκρατώντας τον κορμό.

Η χαλάρωση του εγκάρσιου κοιλιακού λόγω παραμέλησής του με στοχευμένες ασκήσεις ενδυνάμωσης, η κακή τεχνική σε πολλές ασκήσεις με μεγάλη αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης (squat, άρσεις θανάτου, πιέσεις ποδιών), οδηγούν σε διάτασή του.

Αυτό επιτρέπει στα εσωτερικά όργανα να πιέσουν τα πλάγια κοιλιακά τοιχώματα, προκαλώντας προπέτεια της κοιλιάς.

Η ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΕΤΕΙΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΛΙΑΣ ΣΤΟΥΣ BODYBUILDERS

Leave a Reply

%d bloggers like this: