insouΗ ινσουλίνη αποτελεί μια μεταβολική ορμόνη που ανταποκρίνεται στην παρουσία υδατανθρακών.’Εχει αναβολική δράση στο μυϊκό κύτταρο λόγω της θετικού ισοζύγιου αζώτου που προκαλεί, αλλά και λόγω του μυϊκού γλυκογόνου που συντίθεται (μέσω γλυκογονικής συνθετάσης).

O ρόλος της είναι καθοριστικός μετά την προπόνηση, προκειμένου να αποτελέσει δίαυλο των μικροδιατροφικών στοιχείων στο σαρκόπλασμα, που θα οδηγήσει στο σχηματισμό μυϊκού γλυκογόνου, αλλά και να καταστείλει την καταβολική-αντιφλεγμονώδη κορτιζόλη, που παράγεται στο τέλος της προπόνησης.

Έχει όμως και λιπογενητική ιδιότητα στον υποδόριο ιστό, μέσω του ενζύμου LPL, κάτι που την καθιστά τροχοπέδη στην περίοδο γράμμωσης. Η ινσουλίνη προάγει την απελευθέρωση ενός αναβολικού πεπτιδίου από το ηπατοκύτταρο, της σωματομεδίνης C (IGF1).

Ο αυξητικός παράγων της ινσουλίνης έχει αναβολικές ιδιότητες στο μυϊκό ιστό, όπως και αναγεννητικές ιδιότητες στους χόνδρους. Ο μεταβολισμός του στη βιοχημεία των υδατανθράκων είναι όμοιος της ινσουλίνης με την απελευθέρωση λιποπρωτεϊνικής λιπάσης από το πάγκρεας και την αύξηση του μεγέθους των λιποκυττάρων.

Η ινσουλίνη αποτελεί μια φιλική ορμόνη για τον αθλητή της σωματοδόμησης, που η κατάχρηση της μέσα στην κοινωνία έχει ενοχοποιηθεί τόσο για το μεταβολικό σύνδρομο, όσο και την παχυσαρκία, δύο χρόνιες φλεγμονώδεις νόσους της δυτικής κοινωνίας και τρόπου διαβίωσης.

Υπερπαραγωγή ινσουλίνης και ινσουλιναιμία ως αποτέλεσμα οδηγούν σε αύξηση της αντίστασης στην ινσουλίνη των κυττάρων. Έτσι λοιπόν το πάγκρεας χάνει την ανταπόκριση του και προοδευτικά οδηγούμαστε στο προ-διαβητικό στάδιο του μη ινσουλινοεξαρτώμενου σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.

Επιπλέον, η σωματομεδίνη υπερπαράγεται από το ηπατικό κύτταρο, της οποίας τα επίπεδα σχετίζονται άμεσα και αυξάνουν σε διάφορες νεοπλασίες (μαστού, ενδομητρίου, πνεύμονα).

Το γεγονός αυτό καθιστά το συμπέρασμα πως η ινσουλίνη όταν βρίσκεται σε έξαρση, αφενός καταστέλλεται η λιπόλυση (όπου η λιπολυτική γλουκαγόνη είναι σε καταστολή),αλλά και προάγονται οι νεοπλασίες μέσω αύξησης του αυξητικού της παράγοντα, o οποίος έχει και διαβητογόνο δράση.

Η ινσουλίνη είναι μεταξύ των τριών κατηγοριών φαρμακοδιέγερσης που μπορούν να αποβούν θανατηφόρα (μαζί με τα αδρενεργικά διεγερτικά του ΚΝΣ και τα διουρητικά). Η ταχείας δράσης ινσουλίνη είναι πιο ελεγχόμενη σε σχέση με τη βραδείας απελευθέρωσης, καθώς η 1η δρα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ενώ η 2η σταδιακά, κάτι που μπορεί να αποβεί μοιραίο στην περίπτωση που ο χρήστης αποκοιμηθεί, ή οδηγεί ένα όχημα.

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρωτόκολλο που πρέπει να τηρείται και αυτό για έναν αθλητή 100 κιλών αφορά 1 Iu/10kg &1gr υδατάνθρακα/1kgΑαυτό πρακτικά μεταφράζεται σε 10 iu σε δύο δόσεις (πμ & μμ) μαζί με 100gr σύνθετων και απλών υδατανθράκων.

ΙΝΣΟΥΛΙΝΗ ΚΑΙ ΜΥΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Leave a Reply