Τα κορμιά του περασμένου αιώνα ήταν πιο ρεαλιστικά, γήινα, ανθρωπινά. Τους έλειπε η εξωφρενική γράμμωση, η απίστευτη σκληράδα, ο εντυπωσιακός διαχωρισμός, η υπέρμετρη μυικότητα.
Ήταν όμως λίαν συμμετρικά, ισορροπημένα, δίχως δυσαναλογίες και ακαλαισθησία. Βασίζονταν στις διπλές προπονήσεις με ελεύθερα βάρη και τα πολλά σετ ανά μυϊκή ομάδα. Τότε επικρατούσε το σλόγκαν «μάζα με ποιότητα» και όχι η εμμονή και αυτοσκοπός της ογκομανίας.
Και η όψη που έδιναν ήταν ρωμαλέα, ηράκλεια, στιβαρή. Συμπληρώματα δεν υπήρχαν και το φυσικό φαγητό κάλυπτε όλες τις διατροφικές ανάγκες.
Οι σκληρές υποθερμιδικές και κετωνικές δίαιτες άφηναν χαραγμένα τα σημάδια τους στα πρόσωπα των αθλητών.
Τα φάρμακα στα σπάργανα τους και οι δόσεις υποδεκαπλάσιες των σημερινών.
Αντιθέτως σήμερα με την εξέλιξη της τεχνολογίας και τεχνογνωσίας, οι αθλητές έχουν όλα τα στοιχεία σε υπέρμετρο βαθμό, με τη διαφορά ότι πλέον δε μοιάζουν με ανθρώπους, αλλά ρομπότ από ταινίες επιστημονικής φαντασίας (προγναθισμός-κατάχρηση σωματοτροπίνης, προπέτεια κοιλιάς-κατάχρηση ινσουλίνης).
Το bodybuilding είναι ένα υποκειμενικό σπορ όπου δε νικά πάντα ο Γολιάθ έναντι του Δαυίδ.
Το άθλημα της σωματοδόμησης έχει να κάνει με τη συνολική παρουσία στη σκηνή, το πόσο όμορφα ανεπτυγμένο είναι ένα σώμα στο σύνολο του, καθώς επίσης και πως το παρουσιάζεις στους κριτές, η τέχνη του ποζαρίσματος, η σκηνική παρουσία.