Νέες μελέτες έρχονται να ενισχύσουν την αντίληψη ότι η άσκηση αποτελεί ιδιαίτερα ισχυρό προληπτικό αλλά και θεραπευτικό μέτρο για μια σειρά παθήσεων, καθώς και να δείξουν την πολύ μεγαλύτερη αξία της άσκησης συγκριτικά με τις στατίνες στην πρόληψη και θεραπεία των καρδιαγγειακών.
Το ότι η άσκηση είναι το καλύτερο «φάρμακο» είναι γνωστό από την εποχή του Ιπποκράτη.
Μελέτες έδειξαν ότι η καρδιοαναπνευστική φυσική κατάσταση αυξήθηκε κατά 10% με αεροβική άσκηση 12 εβδομάδων σε άτομα που δεν έπαιρναν στατίνη, ενώ όταν χορηγήθηκε και στατίνη (στη μέση δόση των 40mg), η αύξηση ήταν μόνο 1.5%.
Επίσης, μετά από βιοψία μυών σε αθλητές παρατηρήθηκε σε κυτταρικό επίπεδο ότι η δραστηριότητα των μιτοχονδρίων, υπεύθυνων για την παραγωγή ενέργειας στα μυϊκά κύτταρα, αυξήθηκε κατά 13% στους ασκούμενους χωρίς να λαμβάνουν στατίνη, ενώ σε εκείνους που ασκούντο αλλά έπαιρναν και στατίνη μειώθηκε κατά 4.5%!
Επίσης πρόσφατη μελέτη, δημοσιευμένη στο JAMA κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, μυοσκελετικές παθήσεις, όπως αρθροπάθειες, τραυματισμοί, και μυοσκελετικοί πόνοι είναι συχνότερες στους χρήστες στατινών, ιδιαίτερα όταν είναι δραστήριοι σωματικά.
Ακόμα μελέτες έδειξαν ότι οι στατίνες αυξάνουν σημαντικά το μυϊκό τραυματισμό στην άσκηση.
Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι, εκείνοι που έκαναν άσκηση (περπάτημα ή ποδήλατο) και δεν έπαιρναν στατίνες είχαν 50% μικρότερη θνητότητα από εκείνους που έπαιρναν στατίνες αλλά δεν ασκούντο.
Συνεπώς οι μεγάλες δόσεις στατινών, που δίνονται εφ΄όρου ζωής, αυξάνουν την πιθανότητα παρενεργειών και απειλούν την ικανότητα να των ατόμων ασκούνται, όπως και τα οφέλη από την άσκηση.
Εκεί που πραγματικά οι στατίνες έχουν αποδείξει την αξία τους και είναι αναντικατάστατες, είναι σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο και ιδιαίτερα μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου, λόγω της αντιφλεγμονώδους δράσης στα αγγεία.
Δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ως φάρμακα μόνο για τη μείωση της χοληστερίνης, αλλά όταν συνυπάρχει εγκατεστημένη στεφανιαία νόσος.