Πολύς λόγος γίνεται για το intermediate fasting.
Τα ιατρικά δεδομένα έχουν ως εξής, σχετικά με την αποχή από το φαγητό για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μέσα στην ημέρα.
Ο βασικός μεταβολισμός επιβραδύνεται όταν σταματάμε να τρώμε.
Είναι κάτι ανάλογο με το να ρίχνουμε ξύλα στο τζάκι.
Ο μεταβολισμός των τροφών και η αποδόμηση τους είναι μια ενεργοβόρος διαδικασία, που ενισχύεται κυρίως με την παρουσία ζωικών λευκωμάτων.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο τη γλυκόζη ως άμεσο ενεργειακό καύσιμο για την πνευματική του λειτουργία.
Στην περίπτωση της πολύωρης νηστείας, τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα ελαττώνονται και η πνευματική διαύγεια φθίνει.
Τα κετοσώματα αποτελούν εναλλακτική πηγή ενέργειας, που απελευθερώνονται μέσα σε λίγες ημέρες από τη στιγμή που οι αποθήκες μυϊκού και ηπατικού γλυκογόνου τελειώσουν.
Όμως με τα κετοσώματα ο εγκέφαλος υπολειτουργεί, το ίδιο και τα αντανακλαστικά του ΚΝΣ.
Συγκεκριμένοι νευροδιαβιβαστές όπως η γλουταμίνη, το γάμα αμινοβουτυρικό οξύ, η σεροτονίνη και η τυροσίνη βοηθούν στο μεταβολισμό του εγκεφάλου.
Κάτι ακόμη που εγκυμονεί, είναι η απώλεια του μυϊκού ιστού μέσω της διαδικασίας που λαμβάνει χώρα στο ηπατικό παρέγχυμα, όπου γλυκόζη σχηματίζεται από μυϊκό ιστό, τη λεγόμενη νεογλυκογένεση.
Είναι προφανές ότι η σωματική απόδοση θα φθίνει, καθώς τα ενεργειακά αποθέματα του μυϊκού γλυκογόνου θα εκπίπτουν.
Από την άλλη πλευρά, η παχυσαρκία και το μεταβολικό σύνδρομο αποτελούν χρόνιες φλεγμονώδεις διαδικασίες, οφειλόμενες στην υπερπαραγωγή ινσουλίνης και της σωματομεδίνης C, ενός διαβητογόνου αυξητικού παράγοντα.
Η διαδικασία της ενδιάμεσης νηστείας βελτιώνει τη γλυκαιμία και την αντίσταση στην ινσουλίνη, συνεπώς μειώνει το ρίσκο του μη ινσουλινοεξαρτώμενου σακχαρώδη διαβήτη2. Επιπρόσθετα, το ρίσκο για νεοπλασματικές νόσους επίσης μειώνεται, καθώς ο αυξητικός παράγων της ινσουλίνης (igf1) αποτελεί ένα ογκογόνο πεπτίδιο.
Η μείωση θερμίδων αποτελεί μέθοδο αύξησης του προσδόκιμου επιβίωσης και καταπολέμηση του διαβήτη, αλλά και του καρκίνου.