Το άθλημα μας απαιτεί υψηλές δόσεις ζωικής πρωτεΐνης, η οποία μεταφράζεται σε κατανάλωση άπαχου κόκκινου κρέατος. Αυτή η δίαιτα έρχεται σε αντίθεση με τη δική μας μεσογειακή (που βασίζεται σε πουλερικά και ψάρια).
Η υπερβολική πρόσληψη κόκκινου κρέατος επιβαρύνει το παχύ έντερο-κόλον, το όποιο φλεγμαίνει από τις τοξίνες. Προκειμένου να διευκολύνουμε τη διαδικασία πέψης και αφομοίωσης του από το γαστρεντερικό σωλήνα, είναι απαραίτητη η καθημερινή κατανάλωση λαχανικών και φρούτων πλούσια σε φυτικές ίνες.
Επίσης υδατάνθρακες όπως η βρώμη-κουάκερ, το μούσλι, το πλιγούρι, το πίτουρο έχουν πολύτιμες ίνες σε μικρό ποσοστό, όπως όλα τα δημητριακά άλλωστε.
Για τη δυσκοιλιότητα η ντομάτα, το ακτινίδιο, το δαμάσκηνο είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά. Βέβαια απαιτείται και αρκετή ενυδάτωση ώστε να αποβάλλονται οι τοξίνες.
Επίσης, η χρήση ελαιόλαδου ωμού έχει αντικαρκινογόνες ιδιότητες.
Υπόψιν ότι τα τηγανητά φαγητά παράγουν τις λεγόμενες νιτροζαμίνες, ουσίες καρκινογόνες που ανευρίσκονται και στα καμένα ψητά φαγητά.
Και φυσικά το λαδί που τηγανίζεται, μετατρέπεται σε κακής ποιότητος trans λιπαρά.
Το ψητό κρέας έχει σαφώς λιγότερο λίπος από το βραστό, το οποίο εγκλωβίζει ουσιαστικά το ενδομυϊκό λίπος, στην περίπτωση του μοσχαρίσιου κρέατος. To ψημένο φαγητό στη σχάρα, ενώ από τη μια στραγγίζει όλο το λίπος που υπάρχει στο κρέας και τον κιμά, από την άλλη ενδέχεται το κάψιμο του να απελευθερώσει τις καρκινογόνες νιτροζαμίνες σε εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες >300΄C. Είναι γνωστό πως το barbeque προσδίδει εξαιρετική νοστιμιά, αλλά περικλείει τον κίνδυνο αυτό.
Η μέτρια και παρατεταμένη φωτιά που δεν καίει το φαγητό εξωτερικά, είναι ορθότερη προσέγγιση μαγειρέματος και πιο υγιεινή.