Ένας αθλητής που σηκώνει βαριά κιλά για τη σωματική του ανάπτυξη και βάρος, θα έχει μεγάλη μυϊκή πυκνότητα, αποτέλεσμα της μυϊκής του δύναμης. Αυτό επιστημονικά θα αποδειχθεί με την διατομή μιας μυϊκής του ίνας, η οποία έχει μεγαλύτερη περίμετρο, δηλαδή περισσότερα νημάτια των πρωτεϊνών ακτίνης και μυοσίνης (μυο-ινιδιακή υπερτροφία).
Όταν κάνουμε προπόνηση με εξαναγκαστικές επαναλήψεις (forced reps) που ουσιαστικά δίνουμε το 100% της μέγιστης μυϊκής μας απόδοσης-έργου, τότε επιστρατεύουμε και τις λευκές μυϊκές ίνες ταχείας συστολής, αλλά και της κόκκινες βραδείας συστολής μυϊκές ίνες. Οι πιο σωματώδεις αθλούμενοι ιδρώνουν περισσότερο. Αυτό διότι οι μύες παράγουν θερμογένεση. Συνεπώς όσο πιο πολλούς μυς κουβαλάς, τόσο περισσότερο λίπος καις. Άλλη μια απόδειξη ότι ο μυϊκός ιστός καταναλώνει θερμίδες.
Οι ισομετρικές συστολές με ελεύθερα βάρη αυξάνουν τη μυϊκή πυκνότητα, μέσω αύξησης της διαμέτρου της μυϊκής ίνας. Αυτό πρακτικά μεταφράζεται σε χοντρότερους και προεξέχοντες κοιλιακούς, θωρακικούς, τερακέφαλους, δελτοειδείς, δικέφαλους βραχιόνιους.
Παραδείγματα ασκησεολογίας αποτελούν οι άρσεις ποδιών στο μονόζυγο, οι πιέσεις σε ίσιο πάγκο (ή τα Push-ups),τα παράλληλα καθίσματα με μπάρα (ή σε τοίχο) και οι στρατιωτικές πιέσεις από όρθια θέση με μπάρα.
Στην περίπτωση του μείζονος θωρακικού μυός, δίνεται έμφαση στην αρνητική φάση-έκκεντρη, όπου γίνεται διάταση των μυϊκών ινών. Είναι μέθοδος προπονητική ευρέως διαδεδομένη σε στιβικούς αθλητές και αθλήματα που απαιτούν εκρηκτικότητα και ταχυδύναμη (σφαιροβολία).
Τέλος, ενισχύουν τις τενόντιες αντοχές στα φορτία των αντιστάσεων