Όταν εκτελούμε μια άσκηση η οποία είναι πολυαρθρική, λογικό είναι να εμπλέκονται πολλοί διαφορετικοί μύες.
Όμως κάθε άσκηση έχει τους κύριους-πρωτεύοντες μύες που εργάζονται για τη διεκπεραίωση της κινησεολογίας της και τους δευτερεύοντες-επικουρικούς.
Για να πούμε ότι γυμνάσαμε πλήρως τις μυϊκές ίνες μιας μυϊκής ομάδος, πρέπει να γίνει πλήρης συστολή με όλο το εύρος της κίνησης.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μύες που βρίσκονται σε τάση, αλλά δε συμμετέχουν ενεργά, δεν γυμνάζονται όπως οι κύριοι μύες της συγκεκριμένης άσκησης.
Για παράδειγμα, στα ανοίγματα αλτήρων οι θωρακικοί κάνουν διάταση και το βραχιόνιο-μπράτσο συγκλίνει προς το θώρακα-προσαγωγή του.
Αυτό έχει ως άμεση ενεργοποίηση του μείζονος θωρακικού και του πλατύ ραχιαίου.
Σε δεύτερο ρόλο είναι ο δικέφαλος βραχιόνιος που αποτρέπει το άνοιγμα του αγκώνα με μια ελαφρά κάμψη-γωνία 20 μοιρών.
Σ’ αυτή την άσκηση λέμε ότι γυμνάζουμε το στήθος τόσο στην αρνητική, αλλά και στη θετική φάση και το φτερό στη θετική μόνο.
Ο δικέφαλος βραχιόνιος δε συμμετέχει ενεργά, παρότι έχει ένα μικρό ρόλο σταθεροποιητή. Το ίδιο θα μπορούσα να πω και για τις στρατιωτικές πιέσεις ώμων, όπου η πρόσθια μοίρα του δελτοειδή κάνει όλη τη δουλειά και ο τρικέφαλος βοηθά λίγο στην εκπτύξω του αγκώνα.
Θέλω να καταλήξω στο συμπέρασμα που λανθασμένα πολλοί πιστεύουν ότι μια άσκηση «πιάνει» πολλούς μυς.
Σε κάθε άσκηση υπάρχουν οι κύριες και οι δευτερεύουσες μυϊκές ομάδες, οι οποίες δε γυμνάζονται ολοκληρωμένα όπως σε μια άλλη απομονωτική άσκηση αποκλειστική για εκείνους.