Η αεροβική άσκηση, όταν γίνεται με πλούσια παροχή οξυγόνου (Ο2), εξασφαλίζει καλύτερη οξυγόνωση των μυών και ως αποτέλεσμα αποτελεσματικότερες καύσεις που αντιστοιχούν στη βήτα οξείδωση των λιπαρών οξέων και τον καταβολισμό του υποδόριου ιστού.
Ένα παράδειγμα αποτελεί η αεροβίωση στο υψόμετρο της θάλασσας, όπου η ατμοσφαιρική πίεση και η πυκνότητα του αέρα είναι μέγιστες.
Αυτό εναλλακτικά μπορεί να εξισορροπηθεί με τη μάσκα οξυγόνου κατά τη διάρκεια της αεροβίωσης, η οποία παρέχει πλουσιότερο μείγμα οξυγόνου στον αθλητή.
Το φαινόμενο αυτό ενισχύεται με τη χρήση βήτα-2 αγωνιστών που χορηγούνται σε βρογχικό άσθμα (σαλβουταμόλη, υδροχλωρική κλενβουτερόλη).
Ο επαγγελματίας Andreas Muntzer χρησιμοποιούσε τη συγκεκριμένη τακτική κάθε βδομάδα προκειμένου να μεγιστοποιήσει τη λιπόλυση του.