Αν και η διατροφή ενός αθλητή σωματικής διάπλασης αποσκοπεί και στη βελτίωση της εξωτερικής εμφάνισης, παρολ’ αυτά αποκλίνει από το μεσογειακό μοντέλο σίτισης, όπου τα όσπρια, λαχανικά και φρούτα κατέχουν πρωτεύοντα ρόλο, τα λευκά κρέατα-ψάρια αποτελούν τη βασική πηγή ζωικού λευκώματος και τα άφθονα πολυακόρεστα-μονοακόρεστα λιπαρά οξέα φυτικής προέλευσης προέρχονται ως επί το πλείστον από το ελαιόλαδο και τους ξηρούς καρπούς.
Η κλινική διαιτολογία είναι κάτι εντελώς διαφορετικό που προσαρμόζεται στις ανάγκες του εκάστοτε ασθενούς.
Έτσι για παράδειγμα, ένας διαβητικός ινσουλινο-εξαρτώμενος τύπου Ι, δε θα μπορέσει να κάνει bodybuilding με την ίδια ευκολία. Το πάγκρεας του δεν παράγει εξολοκλήρου ινσουλίνη και χωρίς την εξωγενή υποδόρια χορήγηση, δε θα μπορέσει να αφομοιώσει τα μακροδιατροφικά στοιχεία. Επίσης δε θα μπορεί να τρώει απλούς υδατάνθρακες και σάκχαρα, αφού ο οργανισμός του κινδυνεύει να μπει σε κατάσταση υπεργλυκαιμικού κώματος. Επίσης ένας ασθενής με νεφρική λειτουργία επιβαρυμένη από συστηματική νόσο, δε μπορεί να καταναλώνει μεγάλες ποσότητες πρωτεΐνης, ούτε νατρίου.
Το ίδιο ισχύει και για υπερτασικούς πάσχοντες που το νάτριο είναι απαγορευτικό για την καθημερινότητα τους.
Αναιμικοί ασθενείς επιβάλλεται να καταναλώνουν κόκκινο κρέας και σπλήνα-ήπαρ, ώστε να παίρνουν σίδηρο και φυλλικό οξύ, κυανοκοβαλαμίνη, συμπλέγματα βιταμινών Β.