Απόδειξη του ότι το αγώνισμα μας είναι βασισμένο στην εικόνα και όχι στη δυναμική της προπόνησης, όπως εν παραδείγματι στο στίβο, ή το ποδόσφαιρο, american football, rugby, basketball, αποτελεί το γεγονός ότι χρησιμοποιούμε φάρμακα αποκλειστικά ανδρογόνα, που αλλάζουν την όψη-οπτική εικόνα του σώματος, ή διουρητικά και αντι-οιστρογόνα που κάνουν το δέρμα πιο λεπτό.
Έτσι λοιπόν, η χρήση drostanolone λίγες εβδομάδες πριν έναν αγώνα, ή η χρήση σπειρονολακτόνης, ή εξεμεστάνης, δεν έχουν άμεσο αντίκτυπο στην προπόνηση, παρά στο πόσο στεγνό και σκληρό θα είναι ένα κορμί.
Οι στιβικοί λόγου χάριν παίρνουν ΑΑΣ χάπια και ενέσιμα, που αυξάνουν την ταχυδύναμη-έκρηξη και βελτιώνουν μέσω της προπόνησης του χρόνους των δρομέων και τα μέτρα των ριπτών.
Ενώ οι ποδοσφαιριστές ουσίες που αυξάνουν την αντοχή (ΕΠΟ), το συνδετικό ιστό (Α.Ο) και ελαττώνουν την κόπωση (αμφεταμίνες).
Ίσως είναι ένας από τους πολλούς λόγους που μας σαμποτάρουν, το ότι δεν αποτελούμε ουσιαστικό-πρακτικό αγώνισμα, αλλά περισσότερο ένα lifestyle, οπότε και μας ανάγουν στον όρο sport, αντί για άθλημα ολυμπιακό.