Ένας τρόπος που συμβάλλει στην αποτροπή της γλυκαιμίας και την πρόκληση της λιπογένεσης, είναι η προσθήκη άπαχου ζωικού λευκώματος σε κάθε γεύμα.
Ένας άλλος τρόπος είναι η προσθήκη φυτικών ινών, μαζί με ακόρεστα λιπαρά οξέα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου γεύματος αποτελεί μια πράσινη σαλάτα με ρόκα και μαρούλι, μαζί με ελαιόλαδο και βραστό στήθος γαλοπούλας.
Όταν σε ένα γεύμα με αμυλώδη σύνθετο υδατάνθρακα, πχ γλυκοπατάτα, ή καστανό ρύζι καταναλώσουμε πρώτα το λεύκωμα, δηλαδή φάμε στην αρχή το κοτόπουλο και μετά την πατάτα, ή το ρύζι, τότε μετριάζουμε το γλυκαιμικό δείκτη του σύνθετου αμυλώδους υδατάνθρακα και ως εκ τούτου οι πιθανότητες λιπογένεσης ελαττώνονται.
Ως γνωστόν, όσο πιο μεγάλη είναι η έκκριση της ινσουλίνης από τον παγκρεατικό αδένα, τόσο πιο μεγάλη είναι και η απελευθέρωση της λιποπρωτεινικής λιπάσης που ισοδυναμεί με λιπογένεση στον υποδόριο ιστό.
Η συγκεκριμένη μέθοδος ελαττώνει την αντίσταση στην ινσουλίνη, βελτιώνει την ευαισθησία των κυττάρων στην ινσουλίνη και ως αποτέλεσμα ρίχνει τη γλυκόζη νηστείας ορού.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αποτροπή του σακχαρώδους διαβήτη μ η ινσουλινο-εξαρτώμενου τύπου 2.
Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ο κανόνας που λέει πως στην ιατρική τίποτε δεν είναι απόλυτο και σημασία δεν έχει μόνο πόσο τρώμε, αλλά και τι τρώμε, τι ώρα το τρώμε, αλλά και πως το τρώμε.
Ο μύθος του συσχετισμού λιπογένεσης και θερμιδικού ισοζυγίου καταρρίπτεται για ακόμη μια φορά.