Το ήπαρ είναι το βιοχημικό εργαστήριο του σώματος, όπου γίνεται η αποτοξίνωση των ουσιών, η παραγωγή χολής για την πέψη των λιπών, η παραγωγή των λιποπρωτεϊνών (ΗDL & LDL), η παραγωγή των παραγόντων πήξεως (PT, APTT, INR), η αποθήκευση γλυκογόνου, σιδήρου, κυανοκοβαλαμίνης (B12).
Το πρώτο στάδιο ηπατικής βλάβης, η οποία προκαλείται από 17 αλκυλιώμενα αναβολικά/ανδρογόνα στεροειδή χάπια – ΑΑΣ (οξανδρολόνη, στανοζολόνη, μεθαντροστενολόνη, οξυμεθολόνη, μεθυλτριενολόνη), είναι η λεγόμενη φαρμακευτική ηπατίτιδα.
Αναφορικά με τα ηπατικά ένζυμα οι τρανσαμινάσες (SGOT, SGPT/AST, ALT) αυξάνουν.
Το επόμενο στάδιο είναι η χολόσταση, που οδηγεί στον αποφρακτικό ίκτερο, με κιτρίνισμα του σκληρού χιτώνα του οφθαλμού, του δέρματος, την υπέρχρωση των ούρων και τον αποχρωματισμό των κοπράνων.
Τα ένζυμα γGT και ALP επηρεάζονται στη χολόσταση και ανεβαίνει η τιμή τους σε ίκτερο, όπως επίσης και η άμεση και έμμεση χολερυθρίνη.
Το ήπαρ ανεπαρκεί λειτουργικά, όμως η κατάσταση είναι δυνητικά αναστρέψιμη με τη διακοπή των ΑΑΣ.
Προοδευτικά τα κύτταρα του ήπατος παθαίνουν βλάβες, καταστρέφονται και δεν μπορούν να αποκατασταθούν.
Επέρχεται σταδιακά μια ευρεία καταστροφή του ηπατικού ιστού, ο οποίος αντικαθίσταται από επουλωτικό, συνδετικό, σκληρό ιστό, οδηγώντας στην κίρρωση. Εμφανίζεται η ασκιτική συλλογή υγρού στο περιτόναιο και αναπτύσσονται κιρσοί στον οισοφάγο, αφού η κανονική ροή του αίματος προς το ήπαρ παρεμποδίζεται από τον ουλώδη κιρρωτικό ιστό.
Οι κιρσοί μπορούν να προκαλέσουν απειλητική για τη ζωή αιμορραγία.
Σε ακόμα πιο σοβαρή δυσλειτουργία του ήπατος, ακολουθεί το στάδιο της ηπατικής πελίωσης με δομικές αλλαγές στην επιφάνεια του (αιμορραγικές κύστεις στους λοβούς).
Η κατάσταση αυτή μπορεί να προκαλέσει επώδυνη ενδοκοιλιακή αιμορραγία με επιπλοκή το αιμοπεριτόναιο, μια απειλητική για τη ζωή σοβαρή εσωτερική αιμορραγία.
Το τελικό στάδιο της ηπατικής νόσου αποτελεί το ηπάτωμα (ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα), έναν πρωτοπαθή κακοήθη όγκο του οργάνου.
Κατά τη νεκροτομή του Andreas Munzer το 1996, βρέθηκαν πολλαπλοί όγκοι σε μέγεθος καρυδιού στην επιφάνεια του ήπατός του.
Η αντιμεώπισή του ηπατοκυτταρικού καρκίνου απαιτεί πολύπλοκα θεραπευτικά πρωτόκολλα, με την μεταμόσχευση ήπατος να αποτελεί την ιδεώδη θεραπεία, όπως επίσης και για την αντιμετώπιση της κίρρωσης.