Ο ιδανικότερος τρόπος-μέθοδος λιπομέτρησης είναι δια μέσου της εμβάπτισης του σώματος μέσα σε δεξαμενή νερού (πισίνα). Από τον όγκο του εκτοπιζόμενου ύδατος, υπολογίζεται το ποσοστό λίπους. Ως γνωστόν, το λίπος παρέχει πλευστότητα. Αυτός είναι και ο λόγος που οι παχύσαρκοι επιπλέουν καλυτέρα.
Άλλη ακριβής σύγχρονη μέθοδος, είναι δια μέσου της μαγνητικής τομογραφίας (MRI). Εκεί γίνεται πλήρης ανάλυση του σώματος (άλιπη μάζα, λίπος, οστά, εσωτερικά όργανα).
Η πρακτικότερη και ακριβέστερη μέθοδος, είναι εκείνη της μέτρησης του υποδόριου με μεταλλικό δερματοπτυχόμετρο. Από επτά δείγματα (θωρακικός, ωμοπλάτη, τρικέφαλος, δικέφαλος, λοξός κοιλιακός, ορθός κοιλιακός και μηρός) βγαίνει ένας μέσος όρος και με μια ειδική φόρμουλα όπου συμμετέχει το ύψος/βάρος/φύλο και βγαίνει κατά απόκλιση +/- 0,5% το ποσοστό του υποδόριου λίπους (subcutaneous adipose tissue).
Άλλη μέθοδος όπως πχ. εκείνη της ηλεκτρικής αγωγιμότητας δεν παρέχει την ίδια ακρίβεια και επηρεάζεται από την ενυδάτωση του οργανισμού. Ως γνωστόν οι μύες είναι 7/10 νερό και ένας αφυδατωμένος οργανισμός θα δείχνει πλασματικά με μεγαλύτερο ποσοστό λίπους (λόγω «ελάττωσης» μυϊκής μάζας).
Ένας αθλητής που έχει σωματικό βάρος 100 κιλά και με λιπομέτρηση δερματοπτυχόμετρου υπολογίζεται η ποσοστιαία αναλογία του σε υποδόριο λίπος στο 5%, σημαίνει ότι η άλιπη σωματική του μάζα είναι 95 κιλά. Στην άλιπη σωματική μάζα συμπεριλαμβάνεται η οστική μάζα και η σπλαχνική. Όσο πιο μεγάλη είναι η άλιπη σωματική μάζα (μυϊκός ιστός, οστά και σπλάχνα) τόσο μεγαλύτερο BMR διαθέτει το άτομο.
Ένας άλλος τρόπος μέτρησης του μεταβολικού ρυθμού είναι δια μέσου της εργοσπιρομέτρησης και της κατανάλωσης οξυγόνου από τους ιστούς. Είναι μια διαδικασία εργαστηρίου σε διάδρομο, η στατικό ποδήλατο. Ο ενδιαφερόμενος φορά μάσκα οξυγόνου και υπολογίζεται πόσο Ο2 καταναλώνει με το έργο που παράγει (VO2max).