Η κορύφωση του δικέφαλου βραχιόνιου μυός είναι θέμα γενετικής κατασκευής, αφού οι μακριές γαστέρες δεν έχουν την ίδια κορύφωση με κοντύτερες. Έτσι ένας μακρύς δικέφαλος γεμίζει καλά όλο το βραχιόνιο σε μια πόζα, καθώς το βλέπουμε από μέσα-πρόσθια πόζα, αλλά δεν κάνει τη χαρακτηριστική μπάλα όταν συσπάται.
Λεπτές αρθρώσεις (μικροί καρποί και γόνατα), δημιουργούν την ψευδαίσθηση-εικόνα μεγαλύτερου πήχη και μηρών αντίστοιχα.
Δικέφαλοι χεριών με καλή κορύφωση, αφήνουν ένα κενό μεταξύ αγκώνα και μυϊκής γαστέρας-ποντικιού.
Παρόλα αυτά, ασκήσεις που μπορούν να βελτιώσουν αυτήν την κατάσταση είναι οι κάμψεις αυτοσυγκέντρωσης με αλτήρα, η με τροχαλία και οι αμφοτερόπλευρες κάμψεις δικέφαλων από όρθια θέση στην τροχαλία.
Ένα μυστικό για καλύτερη σύσπαση και κορύφωση στο ποζάρισμα, είναι η τοποθέτηση του αντίχειρα ανάμεσα σε δείκτη και παράμεσο και ο υπτιασμός-στροφή του καρπού, κάτι που αποτελεί τη δεύτερη λειτουργία του δικεφάλου βραχιόνιου. Αυτό φαίνεται χαρακτηριστικά στις πόζες των επαγγελματικών αγώνων.
Το τελικό μέγεθος του βραχίονα-μπράτσου είναι ανάλογο του μεγέθους που έχει ο καρπός, δηλαδή της σκελετικής δομής των αρθρώσεων. Έτσι ένας βαρύς σκελετός μπορεί θεωρητικά να αναπτύξει μεγάλα χέρια. Όμως, οι μικρές αρθρώσεις έχουν το αισθητικό πλεονέκτημα, αφού φτιάχνουν ένα πιο καλαίσθητο σώμα.
Υπολογίζοντας την περίμετρο του καρπού, πολλαπλασιάζουμε επί 2.5 και βρίσκουμε το τελικό μέγεθος που θα πάρει σε γραμμωμένη μορφή, όταν φτάσουμε τα γενετικά μας όρια. Στην περίπτωση μου με 18 cm καρπό, έφτασα μετά από 20 χρόνια τα 45 cm σφιγμένου-κρύου χεριού.