Οι bodybuilders δε μπορούν να κάνουν τρέξιμο για τέσσερις λόγους.
* Πρώτον, διότι κουβαλούν αρκετά μυϊκά κιλά, τα οποία δε βοηθούν πρακτικά στην αντοχή. Είναι σα να βάζει ένας δρομέας αποστάσεων σακίδιο με 20 κιλά στην πλάτη του.
* Δεύτερον, διότι η μεγάλη μυϊκή μάζα απαιτεί μεγάλη παροχή οξυγόνου και αίματος (ελάττωση Vo2 max), κάτι δύσκολο όταν είσαι είκοσι κιλά πάνω από το ύψος σου.
* Τρίτον, διότι ο αθλητής της σωματικής διάπλασης έχει προπονήσει τις λευκές μυϊκές ίνες του, της ταχείας συστολής, κάτι που δεν τον βοηθά στην παρατεταμένη αντοχή .Είναι όμως προπονημένος για μικρές αποστάσεις και sprint, οι οποίες απαιτούν εκρηκτικότητα, μηριαίους δικέφαλους, γλουτούς και δυνατά χέρια σε συνάρτηση με θωρακικούς και ώμους, αλλά και φτερά, ώστε να τραβά ουσιαστικά σε ταχύτητες, αλλά και σε ανηφορικά τρεξίματα.
* Και τέταρτον διότι η καρδιά του δρομέα αντοχής έχει μεγαλύτερες κοιλότητες, πράγμα που συνεπάγεται καλύτερο κλάσμα εξώθησης και όγκο παλμού ανά συστολή, σε αντίθεση με τον αθλητή σωματοδόμησης που ο καρδιακός του μυς είναι πεπαχυσμένος και όχι σταγονοειδής, όπως του δρομέα αντοχής.
Όλα εξηγούνται μέσω της επιστήμης και έκαστος στο είδος του.
Την επόμενη φορά που θα ακούσετε έναν ισχνό δρομέα να σας προσβάλει, αφοπλίστε τον με αυτά τα επιχειρήματα και προκαλέστε τον σε μια κούρσα 50 μέτρων, ή σε ένα ανηφορικό τρέξιμο.
Οι δυνατοί γαστροκνήμιοι, γλουτοί, μηριαίοι δικέφαλοι και φτερά αποτελούν μοχλούς στο εκκρεμές της κίνησης των ποδιών.