Οι sprinters έχουν αναπτύξει τις λευκές μυϊκές ίνες ταχείας συστολής, πλούσιες σε γλυκογόνο. Εκτελούν ασκήσεις με εκρηκτικό τρόπο, όπως στριψίματα με μπάρα, πλειομετρικές ασκήσεις επάνω σε κουτιά, μικρές αποστάσεις με έλκηθρο που όλα βελτιώνουν τη νευρομυϊκή συναρμογή και την ταχυδύναμη. Οι μυϊκές ίνες ταχείας συστολής έχουν ταχύτερη αγωγιμότητα, καθότι ο νευράξονας τους είναι μεγαλύτερης διαμέτρου.
Τόσο ο ταλαντούχος spinter, όσο και ο προικισμένος γενετικά bodybuilder έχουν γεννηθεί με περισσότερες λευκές μυϊκές ίνες σε σχέση με τις αργές.
Με την προπόνηση οι αργές μυϊκές ίνες βραδείας συστολής καλλιεργούνται και αυξάνονται, έτσι βελτιώνεται και η αντοχή από θέμα εργοφυσιολογίας.
Η αερόβια ικανότητα είναι μια άλλη παράμετρος που έχει να κάνει και με το καρδιαγγειακό και τη συσταλτικότητα του μυοκαρδίου (όγκος παλμού και κλάσμα εξώθησης).Όμως το αντίθετο δεν υφίσταται και ένας γεννημένος δρομέας αποστάσεων αδυνατεί να αυξήσει τις λευκές μυϊκές ίνες του ταχείας συστολής.
Oι ασκήσεις με αντιστάσεις και βάρη αυξάνουν το μυϊκό ιστό, κάτι που είναι αναγκαίο τόσο για την εκρηκτικότητα με τα ενεργειακά νομίσματα ATP-CP, όσο και με την πλούσια περιεκτικότητα του σε γλυκογόνο που αποτελεί κύριο καύσιμο για τις μικρές αποστάσεις καθώς επίσης και για το άθλημα της σωματοδόμησης.
Οι απλοί υδατάνθρακες πριν τον αγώνα βοηθούν σε αθλήματα έκρηξης χωρίς την παραγωγή γαλακτικού οξέος, κάτι που σε έναν δρομέα αντοχής θα του προκαλέσει προοδευτικά υπογλυκαιμία και κόπωση, λόγω έκκρισης ινσουλίνης από τον παγκρεατικό αδένα.