Ενώ η διαλειμματική αεροβίωση ενεργοποιεί τον ΒMR, μέσω αναερόβιας γλυκόλυσης και παραγωγή γαλακτικού οξέως, αλλά και των αναβολικών ορμονών τεστοστερόνης και σωματοτροπίνης, εντούτοις το γεγονός ότι προϋποθέτει την παρουσία μυϊκού γλυκογόνου, την καθιστά ανέφικτη την περίοδο χαμηλών υδατανθράκων, ή στην πρωινή αεροβίωση νηστικός, αφού χωρίς επαρκές γλυκογόνο ATP δεν παράγεται αρκετό.
Απεναντίας η παρατεταμένη αεροβίωση χαμηλού ρυθμού με χαμηλή γλυκόζη αίματος, ενώ καταναλώνει θερμίδες κυρίως από το υποδόριο, παρόλ’ αυτά καίει λιγότερες ποσοστιαίες θερμίδες σε χρονική διάρκεια, αλλά και εγκυμονεί τον κίνδυνο κορτιζολαιμίας με την καταβολική συνέπεια αυτής.
Πέρα από την κλασική προπονητική, ο βασικός μεταβολισμός μπορεί να τροποποιηθεί και να αλλάξει μέσω και της διατροφής. Oρμόνες όπως η ινσουλίνη, γλουκαγόνη, κορτιζόλη, σωματοτροπίνη, σωματομεδίνη, τριωδοθυρονίνη, λεπτίνη και γκρελίνη επηρεάζουν τον BMR και την κατάσταση ανορεξίας-κορεσμού.